1- مژده و بشارت همراه با هشدار و اخطار (در آيه قبل) يکى از اصول تربيت است. «فَاتَّقُوا النَّارَ ... وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا ...»
2- ايمان قلبى بايد توأم با اعمال صالح باشد. «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»
3- انجام هر عمل صالح و شايسته‌اى، کارساز است. «عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» ( «الصّالحات» هم جمع است وهم (الف‌ولام) دارد که به معناى همه کارهاى خوب است.)
4- کارهاى شايسته و صالح، در صورتى ارزش دارد که برخاسته از ايمان باشد، نه تمايلات شخصى و جاذبه‌هاى اجتماعى. اوّل «آمَنُوا» بعد «عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»
5- محروميت‌هايى که مؤمن به جهت رعايت حرام و حلال در اين دنيا مى‌بيند، در آخرت جبران مى‌شود. «رُزِقُوا»
6- ما در دنيا نگرانِ از دست دادن نعمت‌ها هستيم، امّا در آخرت اين نگرانى نيست. «وَ هُمْ فِيها خالِدُونَ»
7- گاهى آشنايى با سابقه‌ى نعمت‌ها، بر لذّت کاميابى مى‌افزايد. «3» «رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ»
8- همسران بهشتى نيز پاکيزه‌اند. «أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ»
«1». رعد، 13.
«2». تفسير راهنما و دُرّالمنثور.
«3». سخنان کسى را که مى‌شناسيم در راديو و تلويزيون با عشق و علاقه گوش مى‌دهيم و ياعکس جاهايى که قبلا بدانجا رفته‌ايم با علاقه نگاه مى‌کنيم.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 81