تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْکِينِ «3»
«1». منهج الصادقين (چ سوم) ج 10 ص 359.
جلد 14 - صفحه 357
وَ لا يَحُضُ: و تحريص و ترغيب نمى‌کند اهل خود و ساير مردمان را، عَلى طَعامِ الْمِسْکِينِ: بر طعام دادن فقير محتاج. نه مى‌دهد و نه به دادن امر مى‌کند به جهت عدم اعتقاد او به روز جزا. يعنى علامت تکذيب روز جزا، منع معروف و ايذاى ضعيف است. پس اگر مصدق روز جزا مى‌بود و معتقد وعيد، هر آينه از عقاب او مى‌ترسيد و به اين امر قبيح از دفع يتيم و عدم تحريص مردمان بر اطعام، اقدام نمى‌نمود و چون بر آن جرئت نموده، پس معلوم شود که او مکذّب جزا باشد.