تفسیر نور (محسن قرائتی)
«213» کانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْکِتابَ بِالْحَقِّ لِيَحْکُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ مَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا الَّذِينَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ بَغْياً بَيْنَهُمْ فَهَدَى اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
مردم (در آغاز) امّتى يگانه و يکدست بودند (و در ميان آنها تضاد و درگيرى نبود.
سپس در ميان آنها اختلافات بوجود آمد،) پس خداوند پيامبران را بشارت آور و بيم دهنده برانگيخت و با آنان کتاب آسمانى را به حقّ نازل نمود تا ميان مردم در آنچه اختلاف داشتند حکم کند. ودر آن (کتاب) اختلاف نکردند مگر کسانى که به آنان داده شده بود، (آن هم) پس از آنکه دلائل روشن برايشان آمد، (و بخاطر) حسادتى که ميانشان بود. پس خداوند آنهايى را که ايمان آورده بودند، به حقيقت آنچه مورد اختلاف بود، به خواست خود هدايت نمود. (امّا افراد بى‌ايمان، همچنان در گمراهى و اختلاف باقى ماندند.) وخداوند هرکس را بخواهد به راه راست هدايت مى‌کند.