تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَالْمُورِياتِ قَدْحاً «2»
فَالْمُورِياتِ قَدْحاً: پس سوگند به بيرون آرندگان آتش از سنگ به سمهاى خود. يعنى اسبانى که از سم، در وقت شتابيدن در جنگ، آتش بيرون آورند به زدن بر سنگى که به زير آن آيد و آتش زند، آتش زدنى از شدّت و حدّت.