تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها «10» وَ قَدْ خابَ‌: و به تحقيق بى‌بهره ماند و از فيض سعادت بازماند، مَنْ دَسَّاها هر که خود را به جهالت واگذاشت، يا کم گردانيد قدر و مرتبه خود را به فسق و معصيت. چنانچه در حديث کافى حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: «قد افلح من اطاع و قد خاب من عصى» «1» تحقيق- حق تعالى در اين سوره اراده فرموده تحريص بندگان را بر تکميل نفس که آن تزکيه و مبالغه ايشان است در آن، و اوّل قسم ياد فرموده بر آيات بيّنات داله بر علم به وجود صانع و صفات کماليه او، که اقصى درجات قوّه نظريّه است. سپس مذکر باشد عظائم آلاء او را تا موجب شود بر استغراق شکر نعماى سبحانى که منتهاى کمالات عمليّه است. ابن عباس نقل نموده که حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در وقت تلاوت اين آيه فرمود که تزکيه نفس موجب تصفيه دل است، هرگاه که نفس از «1» مجمع البيان (چ 1403 هج) ج 5 ص 498. جلد 14 - صفحه 231 شوب هوا مزکّى شود، فى الحال دل از لوث تعلق به ما سوى مصفّى گردد و همگى خاطر مصروف دارد بر تأديه شکر گزارى و بکلّى مستغرق در طاعت و فرمانبردارى. «1»