تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّکْرى‌ «9» فَذَکِّرْ: پس پند ده مردمان را به قرآن، إِنْ نَفَعَتِ الذِّکْرى‌: اگر فايده دهد و نفع نمايد پند دادن. بيان- انتفاع شرط حقيقى تذکّر نيست تا لازم آيد عدم تذکّر در موقع عدم انتفاع. بلکه اخبار است از آنکه تذکّر نفع و فايده دارد البته در زيادتى در طاعت و منتهى شدن از معصيت. چنانچه در عرف گفته شود: سؤال کن اگر سؤال فايده دارد. يا معنى آنکه: پند و موعظه فرما امّت را، خواه فايده دهد موعظه، يا نفع ندهد. زيرا آن حضرت مبعوث شد بر عموم مردمان به جهت ترسانيدن آنان. پس بر آن سرور واجب بود تذکّر در هر حال، چه نفع دهد يا ندهد، متذکر شوند يا نشوند. تا اتمام حجّت بر ايشان لازم آيد و اين قسمت عموميت دارد نسبت به وعّاظ و مبلّغين احکام الهى در هر عصر و زمان تا روز قيامت. زيرا آيات شريفه قرآنى عبرت به عموم لفظ است نه خصوص سبب.