تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى «13»
ثُمَّ لا يَمُوتُ فِيها: پس بدبخت‌ترين آن مردمان نميرد در آتش کبرى تا
«1» بحار الانوار، ج 8 (چ جديد)، باب النار ص 288 روايت 21.
جلد 14 - صفحه 162
آسايش يابد، وَ لا يَحْيى: و نه زنده باشد زندگى که از آن راحت يابد. بلکه آن حياة نکال و وبال او باشد و پيوسته تمنّاى زوال کند، به جهت آنکه حياة مستلزم فنون عقاب و الوان عذاب باشد. حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در کلمات خود فرمايد: فاخذروا نارا قعرها بعيد و حرّها شديد و عذابها جديد دار ليس فيها رحمة و لا تسمع فيها دعوة و لا تفرّج فيها کربة: (از راه لطف و مرحمت موعظه فرمايد:) بترسيد و دورى کنيد موجبات آتشى را که قعر آن دور و حرارت آن شديد و عذاب آن جديد و تازه شود، مکانى است که نيست در آن رحمت و شنيده نشود در آن خواندنى به اجابت، و بر طرف نشود در آن سختى و زحمت. «1»