تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ السَّماءِ ذاتِ الرَّجْعِ «11»
بعد از آن براى تأکيد امر قيامت، سوگند ديگر فرمايد:
وَ السَّماءِ ذاتِ الرَّجْعِ: سوگند به آسمان که صاحب باز گرديدن است.
يعنى باز گردنده است، در هر دوره‌اى به موضعى که از آن حرکت کرده. نزد بعضى رجع آسمان، اعطاى آن است به اهل زمين چيزى را که از طرف او حادث گردد، حالى بعد از حال و وقتى بعد از وقت، بر مردمان از ارزاق و مصائب و سرور. اکثر مفسّران برآنند که رجع به معنى باران است، و تسميه باران به رجع به جهت آن است که هر سال در وقت خويش رجوع مى‌کند و عود مى‌نمايد و مکرّر مى‌شود؛ و يا به جهت آنکه ابر آب را برمى‌دارد از دريا و مرتفع مى‌شود و باز او را راجع مى‌سازد به زمين. بنابراين مراد به سماء سحاب است.
«1» کفاية الموحدين (علميه اسلاميه- تهران) ج 4 فصل 8 ص 286.
جلد 14 - صفحه 150