تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ «14» وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ‌: و نيست قرآن، بازى و باطل و سخريه و افسانه. پس حقّ وى آن است که در صدور معظّم و در قلوب معزّز، و خواننده و شنونده آن بايد تأمل کند تا بداند که اين کلام جليل الشّأن منزّه باشد از هزل. در کتاب کافى و عياشى به اسناد خود از حضرت صادق عليه السّلام [روايت شده‌] در ذيل حديثى از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمايد: اذا «1» مجمع البيان (چ 1403 هج) ج 5 ص 472. جلد 14 - صفحه 151 التبست عليکم الفتن کقطع الليل المظلم فعليکم بالقرآن، فإنّه شافع مشفّع، و ما حل مصدّق، و من جعله أمامه قاده إلى الجنّة، و من جعله خلفه ساقه إلى النّار، و هو الدّليل يدلّ على خير سبيل، و هو کتاب فيه تفصيل و بيان و تحصيل، و هو الفصل ليس بالهزل، و له ظهر و بطن، فظاهره حکم، و باطنه علم، ظاهره انيق، و باطنه عميق ... فرمود هر گاه پوشيده شد بر شما فتنه‌ها مانند قطعه شب تاريک، بر شما باد تمسّک به قرآن، به درستى که قرآن شفاعت کننده است که شفاعتش مقبول و مجادلى است که تصديق کرده شود. هر که قرآن را پيشواى خود قرار دهد در متابعت، مى‌کشاند او را به بهشت. و هر که پشت سر اندازد قرآن را به مخالفت و بى‌اعتنائى، مى‌راند او را به آتش جهنم. و قرآن دلالت کننده است به راه آنچه دين و دنيا و آخرت بندگان است. و قرآن کتابى است که در آن است تفصيل هر چيزى و بيان هر حکمتى و حصول هر مطلبى. و قرآن جدا کننده حق باشد از باطل، هزل و شوخى و افسانه نيست. براى او ظاهرى و باطنى است، ظاهرش حکم و باطنش علم. ظاهرش انيق و باطنش عميق است ... «1»