تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَکِيدُ کَيْداً «16»
وَ أَکِيدُ کَيْداً: و جزا مى‌دهم مکر ايشان را به استدراج، جزا دادنى مناسب آن مکر.
تبصره- اين مطلب ثابت شده که حق تعالى از افعال قبايح منزّه و مبرّا مى‌باشد. بنابراين آيه شريفه به يکى از وجوه مؤول باشد:
1- آنکه خداى تعالى جزاى کيد را به ايشان بر گرداند.
2- آنکه از باب صنعت مقابله و مشاکله باشد که متکلم لفظ دوم مثل لفظ اول بيان نمايد. مانند «جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها» «1» 3- از باب تسميه لازم به اسم ملزوم، يعنى خدا وارد سازد حقارت و خوارى کيد را بر ايشان.
4- از باب تسميه سبب که کيد است به اسم مسبّب، که وبال کيد باشد.
يعنى خدا راجع سازد وبال کيد را بر ايشان.