تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
کِتابٌ مَرْقُومٌ «9»
کِتابٌ مَرْقُومٌ: کتابى است نوشته شده که حروف آن بيّن و نمايان است.
يا نشانه کرده شده به علامتى که هر که بيند، داند که اصلا در آن خير نيست.
براء بن عازب از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده که سجّين پائين زمين هفتم است. «1» در مجمع از حضرت باقر عليه السّلام [نقل است که] فرمود: امّا مؤمنان، پس برداشته شود اعمال و ارواح ايشان به آسمان، پس باز شود براى ايشان درهاى آن. اما کافر صعود کند عمل و روح او، تا برسد به آسمان. منادى ندا کند پائين آرند او را به سوى سجين، و آن وادى است يا چاهى است به حضر موت با هول و هيبت، آن را برهوت نامند. «2» بنابراين سجّين اسم مکان است نه ديوان اعمال.
تتمه- در کتاب کافى- از حضرت کاظم سؤال شد از اين آيه فرمود ايشان
«1» مجمع البيان، (چ 1403 هج.) ج 5 ص 453.
«2» کفاية الموحدين (علميه اسلاميه- تهران)، ج 4، فصل 9، ص 290.
جلد 14 - صفحه 100
کسانى‌اند [که] فاجر شدند در حق ائمه و تعدّى نمودند بر ايشان. «1»