تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ «21» يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ‌: حاضر شوند بدان کتاب ملائکه که مقرّب درگاه‌ جلد 14 - صفحه 105 کبريااند و حفظ آن کنند و آن را به درجه بلند و مرتبه ارجمند رسانند. يا گواهى دهند بر آنچه در آن است در روز قيامت. اصحّ و اظهر آنکه کتاب مرقوم، تفسير کتاب الابرار است. يعنى نامه اعمال ابرار در جائى است که آن را علّيّين گويند و تو چه دانى علّيّين چه چيز است؟ يعنى جائى است بلند قدر و با مکانت و رفعت و نامه‌اى است نوشته يا نشانه کرده شده که هر که آنرا بخواند يا ببيند، داند که اصحاب آن نيکوکارانند. ابن عبّاس گفته: علّيّون لوحى است از زبرجد سبز معلّق در زير عرش که اعمال ابرار در آن مکتوب است. «1» و براء بن عازب از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده که علّيّون در آسمان هفتم در زير عرش است‌ «2» و نيز از آن حضرت مروى است که ملائکه حفظه چون عمل بنده را بردارند و به استقلال تمام آن را به آسمان برند، در جائى که اراده الهى باشد برسانند، وحى آيد: به درستى که شما نگهبان بوديد بر اعمال بنده من و من نگهبان بودم بر آنچه در دل او و عمل خود را به اخلاص به جا آورده، در علّيّين جاى دهيد که من او را آمرزيدم. و چون عمل بنده ديگر بردارند و تزکيه آن کنند و آن را به عالم بالا برند، وحى رسد که شما حافظان اعمال بوديد و من نگهبان سراير دل او بودم و عمل را به اخلاص به جاى نياورده، آن را به ريا و سمعه و غير آميخته، آن را به سجين بريد. «3» بعد از آن در وصف ابرار فرمايد: