تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذَا انْقَلَبُوا إِلى أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَکِهِينَ (31)
وَ إِذَا انْقَلَبُوا إِلى أَهْلِهِمُ: و چون باز مى‌گردند به سوى کسان خود، انْقَلَبُوا فَکِهِينَ: باز مى‌گردند در حالتى که شادمان و متلذّذانند از آنچه کرده‌اند.
زمخشرى در کشّاف و ابو القاسم حسکانى در شواهد التنزيل و ابو سعيد بلخى به طريق مختلف روايت نموده از ابن عبّاس که مراد «إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا» منافقين قريش و مراد «الَّذِينَ آمَنُوا» حضرت على بن أبي طالب عليه السّلام است «1».
مقاتل در تفسير خود نقل نموده که روزى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام با جماعتى از اصحاب خدمت حضرت پيغمبر مى‌رفتند. اتفاقا در راه به جماعت
«1» تفسير کشّاف چ مصر جلد 4 ص 197 نشان مى‌دهد که اين قسمت را حذف کرده‌اند، شواهد التنزيل، (چ بيروت)، ج 2 ص 328 شماره 1085.
جلد 14 - صفحه 110
منافقان و مستهزئان رسيدند و دريافتند که حضرت با اصحاب خود متوجه آستانه حضرت نبويّه است. آغاز خنده و استهزاء کردند، از روى سفاهت زبان به کلمات ناپسنديده گشودند. چون شاه ولايت به مجلس منوّر حضرت وارد شد، حضرت نبوى اين آيه را بر شاه اولياء خواند و آن سرور را خوشحال و خرم گردانيد، و رفعت قدر سلطان ولايت را نزد خداى تعالى منکشف ساخت «1».