تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
عَلِمَتْ نَفْسٌ ما أَحْضَرَتْ «14»
عَلِمَتْ نَفْسٌ: (جواب شروط مذکوره) بداند هر فرد نفسى، ما أَحْضَرَتْ:
آنچه حاضر کرده باشد از خير و شر يا بيابد هر نفسى نزد خود از عمل نيک و بد. مراد آن است که تا آدمى اين دوازده حال که مذکور شد، شش در دنيا و شش در آخرت، مشاهده نکند، نداند چه کرده است. و چون بداند که با هر خيرى، کرامتى و عطائى است و با هر شرّى، ملامتى و عتابى باشد، بر نيکى حسرت خورد که چرا زياده نکرده و بر بدى ندامت و اندوه کشد که چرا به جا آورده؛ و آن حسرت و اندوه فايده ندهد.
در خبر است: که يکى نزد ابن مسعود اين سوره تلاوت نمود. چون به اين آيه رسيد، گفت: «وا انقطاع ظهراه» پشت من شکسته شد. «1»