تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ «18»
وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ: و سوگند به صبح، آنگاه که دم زند. يعنى طلوع کند و روشنائى آن ممتدّ شود.
نکته- چون اقبال روح و نسيم مقارن اقبال صبح است، لذا اين نفس به او نسبت داده شده بر سبيل مجاز.