تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ «23» وَ لَقَدْ رَآهُ‌: و هر آينه به تحقيق ديد پيغمبر، جبرئيل را بر صورت اصلى خود، بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ‌: به کناره آسمان که آشکار است. يعنى مطلع آفتاب که بلندترين موضع است. رؤيت جبرئيل- حضرت پيغمبر به جبرئيل فرمود: مى‌خواهم تو را به همان صورت که در آسمان هستى ببينم. جبرئيل گفت: يا رسول اللّه طاقت آن نخواهى داشت. حضرت فرمود: بارى به هر صورت که هستى، خود را بمن نماى. گفت: در کجا خود را به تو نمايم؟ فرمود در ابطح. گفت: در آنجا نگنجم. فرمود: به منى. گفت: آنجا نيز تنگ است. فرمود: به عرفات. گفت آنجا هم نيز تنگ است، و اگر البته مى‌خواهى مرا ببينى، در کوه حرا خود را به تو نمايم. چون روز موعود رسيد، حضرت به کوه حرا برآمد و بنشست. جبرئيل بيامد به جانب کوه عرفات، با صلابتى غريب و جثّه عجيب و صدائى که از خشخشه و خلخله او همه روى زمين پوشيده شد و بال‌هاى خود از مشرق تا مغرب بگسترد. سرش به آسمان بود و پايش در زمين هفتم. حضرت که آن صورت و هيئت را مشاهده فرمود، بيفتاد و بيهوش شد. جبرئيل بر آن صورت که‌ جلد 14 - صفحه 77 نزد رسول مى‌آمد، متمثّل شد و نزد پيغمبر نشست و حضرت را در زير جناح خود گرفت تا به هوش آمد. گفت يا رسول اللّه تو را خلقت من عظيم آمد. اگر ميکائيل را ببينى چه حال خواهى داشت که سر او از بدن من بزرگتر و دوش؟؟؟ عرش و پاى او در تحت ثرى و عرش عظيم بر دوش اوست. و با وجود؟؟؟؟؟ از ترس خدا چنين کوچک مى‌شود، مانند گنجشکى و عرش؟؟؟؟ بر پاست. «1»