هر کجا زمينه‌ى انحراف و ظلم و خطر بيشتر است، هشدارها و سفارش‌ها نيز بايد بيشتر باشد. با آنکه در دو آيه‌ى قبل فرمود: «فَإِمْساکٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ» بار ديگر در اين آيه مى‌فرمايد: «فَأَمْسِکُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ» زيرا شرايط روحى زن و مرد در موقع جدايى، عادّى نيست و زمينه‌ى انتقام و آزار رسانى بسيار وسيع و خطر ظلم و تعدّى فراوان است.
در ظلم و تعدى به حقوق زن، خود مرد نيز زجر مى‌کشد. زن و مرد در نظام آفرينش جزء يک پيکرند وظلم به عضوى، ظلم به تمام اعضا است. کسى که به زن ظلم کند به استقبال کيفر الهى رفته و لذا به خودش نيز ظلم کرده است.