تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ (39)
ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ: خندان و فرحناک و شادمان به سبب نجات از نيران و وصول به روضه رضوان و نعم بى‌پايان و اينها اهل ايمان و طاعت باشند.
حمّاد بن سلمه که از روات عامه است، از انس بن مالک روايت نموده که
«1» تفسير مجمع البيان (چ 1403 هج.)، ج 5 ص 440.
جلد 14 - صفحه 62
از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پرسيدم از اين آيه: وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ، فقال رسول اللّه: يا انس هى وجوهنا بنى عبد المطّلب انا و علىّ و حمزة و جعفر و فاطمة و الحسن و الحسين نخرج من قبورنا و نور وجوهنا کالشّمس الضّاحية يوم القيمة. فرمود: اى انس، بدان و آگاه باش مراد از اين وجوه خندان و شادمان، بنى عبد المطلب‌اند- من و علىّ بن أبي طالب و حمزه و جعفر و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام- روز قيامت چون ما از قبور خود بيرون آئيم، روى‌هاى ما چون آفتاب عالمتاب روشن و درخشنده و لامع باشد. «1»