1- آغاز سخن با سؤال، شوق شنيدن را در افراد زياد مى‌کند. «هَلْ أَتاکَ»
2- نقل سرگذشت پيامبران پيشين براى پيامبران بعدى، عامل تقويت روحيه است. «هَلْ أَتاکَ حَدِيثُ مُوسى»
3- رهبران الهى قبل از مبارزه با طاغوت‌ها، ارتباط خود را با خداوند محکم مى‌کردند. إِذْ ناداهُ رَبُّهُ ... اذْهَبْ إِلى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى
4- برخى سرزمين‌ها، مورد احترام و قداست هستند. «بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً»
5- انبيا، سردمداران مبارزه با طاغوتند. «اذْهَبْ إِلى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى»
6- در نهى از منکر به سراغ ريشه‌ها برويد. «اذْهَبْ إِلى فِرْعَوْنَ»
7- از هدايت هيچ‌کس حتى فرعون مأيوس نباشيد و لااقل، سخن حق را به او ابلاغ کنيد تا اتمام حجّت شده باشد. اذْهَبْ إِلى فِرْعَوْنَ ... فَقُلْ هَلْ لَکَ إِلى أَنْ تَزَکَّى
8- در نهى از منکر، حتى با طاغوت‌ها به نرمى سخن بگوييد. إِنَّهُ طَغى فَقُلْ هَلْ لَکَ ...
«1». انفال، 34.
«2». اعراف، 31.
جلد 10 - صفحه 376
9- با سؤال، فطرت‌ها را بيدار کنيد. «هَلْ لَکَ إِلى أَنْ تَزَکَّى»
10- در شيوه تبليغ، لحن عاطفى و نرمش در گفتار را فراموش نکنيد. «هَلْ لَکَ»
11- جهت دعوت انبيا، تزکيه انسان‌هاست. «هَلْ لَکَ إِلى أَنْ تَزَکَّى»
12- در دعوت و تبليغ مردم، از کلماتى استفاده کنيد که همه انسان‌ها بپذيرند و بپسندند. (دعوت به پاکى و دورى از ناپاکى) «إِلى أَنْ تَزَکَّى»
13- اگر به تزکيه تمايلى نباشد، تلاش انبيا بى‌ثمر است. «تَزَکَّى وَ أَهْدِيَکَ إِلى رَبِّکَ»
14- در مکتب انبيا، براى مبارزه با طاغوت‌ها، ابتدا آنها را موعظه مى‌کنند. إِنَّهُ طَغى ... تَزَکَّى وَ أَهْدِيَکَ إِلى رَبِّکَ
15- نشانه هدايت‌پذيرى، خوف و خشيت است. أَهْدِيَکَ ... فَتَخْشى
16- پيامبران مردم را به سوى خدا دعوت مى‌کردند نه خود. «إِلى رَبِّکَ»
17- طغيان همراه با بى‌باکى و ناپاکى است. (خداوند مى‌فرمايد: به سراغ فرعون طغيانگر برو و درباره تزکيه و خشيت با او سخن بگو، يعنى او ناپاک و جسور است.) إِنَّهُ طَغى ... أَنْ تَزَکَّى ... فَتَخْشى
18- اصلاح افراد، بستگى به اراده و اختيار خود آنان دارد. «هَلْ لَکَ إِلى أَنْ تَزَکَّى»