تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِذْ ناداهُ رَبُّهُ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً «16»
إِذْ ناداهُ رَبُّهُ: وقتى که ندا فرمود موسى را پروردگار او، بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً: به وادى پاکيزه طوى که نام او است. يا به معنى مرّتين که دو مرتبه ندا کرده شده در آن.