اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَقال‌َ أَنَا رَبُّکُم‌ُ الأَعلي «24»
من خداي بزرگتر شما هستم. واقعا حماقت تا چه اندازه سلطنت يک قسمت قسمت کوچک زمين که مصر باشد و توابع آن آنهم اينکه چهار روزه دنيا که قبل از فرعون در تحت سلطنت ديگران بوده و بعد از او در تحت ديگران ميآيد موجب خدايي او ميشود که بگويد: وَ نادي فِرعَون‌ُ فِي قَومِه‌ِ قال‌َ يا قَوم‌ِ أَ لَيس‌َ لِي مُلک‌ُ مِصرَ وَ هذِه‌ِ الأَنهارُ تَجرِي مِن تَحتِي أَ فَلا تُبصِرُون‌َ أَم أَنَا خَيرٌ مِن هذَا الَّذِي هُوَ مَهِين‌ٌ وَ لا يَکادُ يُبِين‌ُ زخرف آيه 51 و 52. لکن تعجب ندارد اينکه توهّمات در دماغ بسيار بوده و هست که به چهار روز دنيا مغرور ميشوند و خود را فعال ما يشاء ميدانند و خيال ميکنند هميشه هستند نمرود شداد و اشباه آنها مثل اينکه ميگويد: بر فرض موسي خدايي داشته باشد در جنب خدايي من کوچک است من اعلي و ارفع هستم لذا در مقام قتل خداي موسي بر آمد که گفت بهامان: وَ قال‌َ فِرعَون‌ُ يا هامان‌ُ ابن‌ِ لِي صَرحاً لَعَلِّي أَبلُغ‌ُ الأَسباب‌َ أَسباب‌َ السَّماوات‌ِ فَأَطَّلِع‌َ إِلي إِله‌ِ مُوسي وَ إِنِّي لَأَظُنُّه‌ُ کاذِباً مؤمن آيه 36 و 37. و همين خيال را نمرود کرد و آن تخت و کرکس‌ها را و رفت و تير انداخت که خداي ابراهيم را بکشد و امثال اينها بسيارند.