اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
رَفَع‌َ سَمکَها فَسَوّاها «28» وَ أَغطَش‌َ لَيلَها وَ أَخرَج‌َ ضُحاها «29»
بلند و رفيع قرار داد طاق او را پس تسويه فرمود که خلل و فرج نداشته باشد و تاريک کرد نور او را در شب و در آورد روشنايي او را در روز.
رَفَع‌َ سَمکَها آسمان را خداوند براي انسان و اهل زمين طاق بسيار مرتفعي قرار داد که در خبر است که: از صفحه زمين تا آسمان اول پانصد سال راه است که کسي پياده رود يا سواره و همچنين از آسمان اول تا دوم و هکذا تا هفتم ولي قدرت الهي اينکه طرفة العين ملائکه صعود نزول ميکنند، و همچنين در ليلة المعراج پيغمبرش را برد تا قاب قوسين او ادني، و تو هم نشود که چگونه ميشود جايي که آصف بن برخيا تخت بلقيس را از شهر سبأ طرفة العين نزد سليمان حاضر کند، و اصحاب خاص حضرت بقية اللّه طرفة العين از اطراف دنيا نزد او حاضر ميشوند خداي آنها قدرت دارد بنده خود را در يک شب تا بکجا ببرد.
جلد 17 - صفحه 381
فَسَوّاها تسويه محکم کاري است که شکست بر ندارد خراب نشود سقوط نکند رخنه پيدا نکند، تمام اينکه کرات جويه.
وَ أَغطَش‌َ لَيلَها يعني در شب که کره زمين پشت ميکند با کره شمس اينکه قسمت مسکوني شب تاريک ظلماني ميشود.
وَ أَخرَج‌َ ضُحاها و چون رو بخورشيد ميکند روز روشن نوراني ميشود و شرح آن را مکرر در ذيل آيات بيان کرده‌ايم.