تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْکُبْرى (34)
بعد از آن در بيان بعث فرمايد.
فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْکُبْرى: پس چون بيايد بليّه بزرگتر و با هول‌تر که [بالاى] همه دواهى است و غالب بر جميع بلايا که تمام داهيه و بليّه در تحت آن پوشيده شود. و آن قيامت يا نفخه ثانيه يا ساعتى [است] که اهل بهشت به بهشت روند و اهل جهنّم به جهنّم.