1- اسلام، دينى جامع است. حتّى براى تغذيه مناسب نوزاد با شير مادر، برنامه دارد. «وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ»
2- حتّى مادرِ طلاق داده شده، در شير دادن نوزادش بر سايرين اولويّت دارد.
«وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ»
3- مدّت شير دادن کامل دو سال است. «حَوْلَيْنِ کامِلَيْنِ»
4- بايد حقوق مالى و مادّى مادر و دآيه در برابر شير دادن فرزند پرداخت شود. «وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ کِسْوَتُهُنَّ ... إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ»
5- مقدار خرجى بايد بر اساس عرفِ شناخته شده و به قدر توانايى باشد.
«بِالْمَعْرُوفِ لا تُکَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها»
6- تکليف، براساس قدرت وبه اندازهى توانايى انسان است. «لا تُکَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها»
7- فرزند نبايد اسباب ضرر به والدين شود. «لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها»
8- بايد زندگى مادر در دوران شيردهى تأمين شود، هرچند پدر فرزند از دنيا رفته باشد. «وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِکَ»
9- از شير گرفتن کودک، نياز به مشورت وتوافق والدين دارد. «فَإِنْ أَرادا فِصالًا عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ»
10- زن و شوهر درباره امور نوزاد بايد مشورت کنند. «تَشاوُرٍ»
11- در شير دادن، اوّل مادر بعد دايه. «وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ ... إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَکُمْ»
12- رعايت تقوا در تغذيه کودکان، بر عهده والدين است. «... وَ اتَّقُوا اللَّهَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 366