تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
کَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلاَّ عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها (46)
کَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها: گويا کفّار روزى را که ببينند قيامت را که از آمدن آن مى‌پرسند، لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً: درنگ نکرده‌اند در دنيا يا در قبر، مگر شبانگاه روزى، أَوْ ضُحاها: يا چاشت آن روز که عشيه آن مذکور شد. يعنى از هول آن روز مدت زندگانى خود را فراموش کنند و چنان پندارند که نبودند در دنيا، مگر شبانگاه يا چاشتگاه.
جلد 14 - صفحه 46
ج14، ص47
سوره هشتادم « (سورة عبس»)
سورة عبس- اين سوره را سورة السفرة نيز نامند و در مکه نازل شده.
عدد آيات- چهل و دو نزد اهل حجاز و کوفه و چهل و يک نزد غير.
عدد کلمات- سيصد و سى و يک.
عدد حروف- پانصد و سى و سه.
ثواب تلاوت- ابن بابويه (رحمه اللّه) از حضرت صادق عليه السّلام: هر که سوره عبس يا سوره اذا الشّمس کوّرت تلاوت کند، از دوستان خدا باشد در بهشت در ظلّ ظليل و کرامت جليل، و از مقربان درگاه او باشد. «1» بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ