تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ «3»
الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ: آن خبرى که ايشان در آن اختلاف کنندگانند.
بيان: در نبأ عظيم اقوالى است:
1- جميع اصول اسلام، که آن اثبات صانع و صفات ثبوتيه و سلبيه الهى و ملائکه و بعث و بهشت و جهنم و رسالت و خلافت است. چه نبأ معرف بلام شامل همه باشد.
2- نبأ عظيم، نبوت حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است که کفّار به هم گفتند: آيا اين شخص پيغمبر است يا شاعر يا ساحر يا مجنون باشد.
3- مراد قرآن است که مخبر باشد بر وقوع بعث و مصدّق نبوت است.
4- مراد نبأ عظيم، ولايت حضرت امير المؤمنين عليه السّلام است؛ و احاديث دالّ است بر آن: از جمله:
الف- حافظ ابو نعيم از اکابر اهل سنت از سدّى روايت نموده که حضرت پيغمبر فرمود: مراد از نبأ عظيم، ولايت حضرت على بن أبي طالب عليه السّلام است که خلايق را در قبر، از آن سؤال کنند، و هيچ ميّتى نيست در شرق و غرب عالم و در برّ و بحر، مگر آنکه منکر و نکير، چنانچه از پروردگار او و پيغمبر او سؤال کنند، از ولايت على بن أبي طالب عليه السّلام نيز از او پرسند؛ فطوبى للمصدّق بولايته و الويل للمکذّب بولايته: پس خوشا حال آن نيک بختى که به ولايتش تصديق نموده باشد و او را امام و پيشواى خود دانسته باشد و واى بر آن جاحد که از ولايتش بى‌بهره باشد.
ب- در کتاب کافى- از حضرت صادق عليه السّلام [نقل شده که] فرمود:
نبأ عظيم، ولايت است. «1»
«1» اصول کافى، چاپ سوم، دار الکتب الاسلاميه، ج 1، کتاب الحجة، ص 418، روايت 34.
جلد 14 - صفحه 10
ج- از حضرت باقر عليه السّلام سؤال شد از تفسير اين آيه، فرمود: او امير المؤمنين عليه السّلام است، و خود آن حضرت فرمود: نيست براى خداى عزّ وّ جلّ آيتى اکبر از من، و نيست براى خدا نبأ اعظمى از من. «1» د- عيون- از حضرت حسين بن على عليهما السّلام [مروى است که] رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود: يا علىّ انت حجّة اللّه و انت باب اللّه و انت الطّريق الى اللّه و انت النّبا العظيم و انت الصّراط المستقيم و انت المثل الاعلى ... «2»