تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ جَعَلْنا سِراجاً وَهَّاجاً «13» وَ جَعَلْنا: و قرار داديم در آسمان، سِراجاً وَهَّاجاً: چراغى درخشان و تابان يا با حرارت. مراد آفتاب است که درخشنده و گرم کننده عرصه غبراء است. تأمّل نما در چگونگى تابيدن آفتاب که به چه نحو تدبير کرده حکيم وهاب. اگر در يک موضع آسمان ايستاده بود و تجاوز نمى‌کرد، هر آينه بسيارى از جهات از نور آن بهره‌ور نمى‌گرديد. به فيض عام چنان مقدّر ساخته که در اوّل روز از مشرق برآيد و پيوسته حرکت [کند] و به جاهاى مختلف الاوضاع از نور خود بهره‌ور سازد تا به مغرب منتهى شود. زهى منعمى که در خوان احسانش خورشيد را به ذرات ساکنان مطموره امکان از حيوان و نبات و جماد قسمت و هيچ يک را بى‌بهره نگذاشته. نعمت نهم: جلد 14 - صفحه 14