تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ (50) فَبِأَيِّ حَدِيثٍ‌: پس به کدام سخن، بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ‌: بعد از قرآن ايمان آورند، اگر به قرآن ايمان نياورده‌اند که معجزه‌اى است مشتمل بر حجج واضحه و معانى لايحه. در خبر است که بعد از خواندن اين آيه بايد گفت: امنا باللّه. خاتمه: نهايت تأسف و تحسر، براى کسانى است که به کلام خالق منان که به تمام جهات، انعام و افضال و احسان را به بندگان منظور داشته، ايمان نياورند. در کتاب عيون- ابن بابويه رحمه اللّه از حضرت رضا عليه السّلام روايت نموده در وصف قرآن: هو حبل اللّه المتين و عروته الوثقى و طريقته المثلى، المؤدّى الى الجنّة و المنجى من النّار، لا يخلق من الازمنة و لا يغثّ على الالسنة، لأنّه لم يجعل لزمان دون زمان، بل جعل دليل البرهان و حجّة على کلّ انسان لا يأتيه الباطل من بين يديه و لا خلفه تنزيل من حکيم حميد. «1» فرمود: قرآن ريسمان محکم خدا و دست آويز مستحکم اوست (استعاره باشد، يعنى چنانچه ريسمان و دست‌آويز محکم، سبب نجات و خلاصى از مهالک است، هم چنين توسل به قرآن، سبب نجات از تمام آفات روحانى و بدنى و دنيائى و آخرتى است) و طريقه‌اى است که افضل از جميع شرايع است. اين قرآن مى‌کشاند تابعان خود را به بهشت، و مى‌رهاند از آتش. کهنه‌ «1» به نقل از بحار الانوار، جلد 92، صفحه 14. جلد 13 - صفحه 442 نمى‌شود از مرور زمان‌ها و کثرت تلاوت و دوران بر زبانها، زيرا مخصوص به زمانى نيست بلکه قرار داده شده دليل برهان و حجت بر تمام انسان. [باطل از مقابل و پشت آن بر آن نمى‌آيد، و آن نازل شده از جانب خداى حکيم مجيد است.] بيان: اشخاصى که به چنين کلامى که از جانب خداى به حق بر پيغمبر حق براى ارشاد به حق نازل گرديده، ايمان نياورند، پس به کدام گفتار و سخن بعد از قرآن ايمان آورند؟ و الحمد للّه اوّلا و آخرا و صلّى اللّه على محمّد و آله، و اجعل عاقبة امورنا خيرا (ششم رمضان 1380).