تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ کَأْسٍ کانَ مِزاجُها کافُوراً «5»
پس ذکر احوال ابرار فرمايد:
إِنَّ الْأَبْرارَ: بدرستى که نيکوکاران که مؤمنان فرمانبردارانند، يَشْرَبُونَ مِنْ کَأْسٍ: مى‌آشامند در آخرت از جام خمرى که، کانَ مِزاجُها کافُوراً: باشد مزاج آن خمر آميخته به کافور بهشتى تا خنک و خوشبو و شيرين بود. و روايت است: کافور چشمه‌اى است در بهشت، خوشبو و سفيد، و به جهت مشابهت آن به کافور به اين نام خوانند. «1»