تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مُتَّکِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِکِ لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً «13» مُتَّکِئِينَ فِيها: در حالتى که تکيه کنندگان باشند در بهشت، عَلَى الْأَرائِکِ‌: بر تختهاى آراسته به طلا و نقره و انواع جواهر و درّ و ياقوت، لا يَرَوْنَ فِيها: در حالتى که نبينند در بهشت، شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً: آفتاب را، يعنى گرما را نيابند و نه سرما را. مراد آنکه هواى بهشت معتدل بود، زمستان و تابستان نباشد تا از گرما و سرما متأذى نشوند، چنانچه در حديث وارد است که هواى بهشت معتدل باشد. ابن عباس روايت نموده: روزى اهل بهشت در بهشت روشنائى زياده از عادت بينند مانند روشنائى آفتاب، گويند: بار خدايا ما را وعده فرمودى: لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً؛ اين نور آفتاب چيست؟ خطاب آيد: اين نور آفتاب نيست، بلکه سيد اوصيا با خير النساء فاطمه زهرا لطافتى نموده و در روى يکديگر خنديده‌اند، اين نور اثر دندانهاى ايشان است که به روشنى بهشت غلبه نمود. «1»