اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
بَل يُرِيدُ الإِنسان‌ُ لِيَفجُرَ أَمامَه‌ُ «5»
بلکه اراده ميکند انسان که فسق و فجور را پيش بيندازد که معني ليفجر از ماده فجور و اينکه آيه شريفه را چند نحو تفسير کرده‌اند يکي آنکه: نوعا ميگويند: ما که باين زودي نميميريم حال خوشگذرانيهاي خود را ميکنيم بعدا توبه ميکنيم، يا اينکه ميگويند: خدا کريم است چه احتياجي بمعاصي ما دارد ميبخشد و ميآمرزد، يا آنکه پيغمبر و ائمه ما را شفاعت ميکنند يا وصيت ميکنيم که ورثه تدارک کنند و امثال اينکه عذرها ولي غافل از اينکه اجل پيري و جواني ندارد و بغتة ميرسد و در توبه بسته ميشود، بعلاوه معصيت که ادامه پيدا کند قبحش از نظر ميرود و ملکه ميشود و حال توبه سلب ميشود، بعلاوه هر چه بگذرد حريص‌تر ميشود، ديگر آنکه فجور بمعني تکذيب است و انکار بعث و نشور و عقاب و عذاب ميکند. سوم آنکه تمام عمرش را بمعصيت طي ميکند و ابدا حال توبه ندارد و پشيمان نميشود زيرا قلبي که سياه شد و قساوت پيدا کرد و شيطان مسلط شد و دنيا و لذائذش جلوه کرد و نفس مايل شد بکلي خدا و دين و آخرت از نظرش ميرود و غفلت او را ميگيرد و ميرود آنجا که ميرود و هر چه از قيامت بر او بگويند: