تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
کَغَلْيِ الْحَمِيمِ (46)
کَغَلْيِ الْحَمِيمِ: مانند جوشيدن آب در نهايت جوشش که از شدت حرارت امعاء و احشاء را پاره کند.
«1» تحف العقول، (ج پنجم قم) ص 202.
جلد 12 - صفحه 30
کفاية الموحدين- در حديثى حضرت باقر عليه السّلام فرمايد: شجرة زقّوم درختى است که از قعر جهنم بيرون آيد، و ميوه آن مانند سر شياطين است از قبح صورت و کثرت عفونت و چرک، و شاخه‌هاى آن درخت پرورش يافته از آتش جهنم، و ثمره آن آتش و برگهاى آن آتش و خارهاى آن از آتش خلق شده، و چون از ميوه آن بخورند مى‌يابند آن را تلخ‌تر از صبر و بدبوتر از ميته گنديده و سخت‌تر از آهن، آنگاه متذکر مى‌شوند آنچه در دنيا خورده‌اند از طعامهاى لذيذه «1».
و روايتى ديگر آنکه: بقدرى گرسنه نمايد خدا ايشان را تا آنکه فراموش کنند عذاب آتش را از شدت گرسنگى، پس فرياد کنند به مالک، پس آنها را تحميل آن درخت نمايد و در آن جماعت نيز ابو جهل باشد «2». پس حق تعالى زبانيه را امر فرمايد: