1- عامل بهرهگيرى از نعمتهاى بهشتى تقواست. إِنَّ الْمُتَّقِينَ ...
2- خوف و تقواى امروز سبب امنيّت فرداست. «إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ»
3- در کنار بيم بايد اميد مطرح باشد. شَجَرَةَ الزَّقُّومِ ... فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ
4- در بهشت، نعمتها متعدّد و متنوّع است. «جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ»
5- چشم پوشيدن از لباسهاى فاخر و ابريشمى در چند روز دنيا سبب کاميابى ابدى در روز ديگر است. «يَلْبَسُونَ مِنْ سُندُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ»
6- برهنگى، هيچ کجا ارزش نيست، حتّى در بهشت. «يَلْبَسُونَ»
7- تقابل در فضاى تقوا، يک ارزش است. آنچه سبب تشديد فتنههاست تقابل افراد بى تقواست. إِنَّ الْمُتَّقِينَ ... مُتَقابِلِينَ
8- بهشتيان جلسات انس و دوستانه دارند. «مُتَقابِلِينَ»
9- در بهشت اعراض و پشت کردن در کار نيست. «مُتَقابِلِينَ»
10- واسطه ازدواج در بهشت خداست. «زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ»