تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ رَبَّکَ فَکَبِّرْ «3» وَ رَبَّکَ فَکَبِّرْ: و پروردگار خود را به تعظيم ياد کن، يعنى خالص گردان خداى خود را به تعظيم و تکبير که آن وصف او باشد به کبريا و جبروت. تنبيه: تقديم اين امر بر اوامر، به جهت آنست که مقصود اولى از امر، تکبير و تعظيم حق تعالى از تشبيه و شرک، زيرا اول چيزى که بر بنده لازم است، معرفت صانع و خالق به آثار و صفات و آيات بينات است چنانچه فرمود: اوّل العلم معرفة الجبّار: اول علم، شناسائى خدا و تنزيه ذات سبحانى است از آنچه شايسته ربوبيّت نيست و بعد، اتيان به طاعات و عبادات.