تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ إِنِّي لَنْ يُجِيرَنِي مِنَ اللَّهِ أَحَدٌ وَ لَنْ أَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً «22»
قُلْ إِنِّي لَنْ يُجِيرَنِي: بگو بدرستى که مرا هرگز نجات ندهد و پناه نگيرد، مِنَ اللَّهِ أَحَدٌ: از عذاب خدا هيچکس، يعنى اگر خدا خواهد به من ضررى رساند از مرض و انواع ابتلا و محن، کسى حمايت نتواند کرد و از آن نتواند رهانيد. وَ لَنْ أَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً: و نيابم هرگز به غير از او سبحانه، پناهى که روى به او آرم و از آن بليه نجات يابم.
جلد 13 - صفحه 352