تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَغْفِرْ لَکُمْ مِنْ ذُنُوبِکُمْ وَ يُؤَخِّرْکُمْ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ لَوْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ «4» يَغْفِرْ لَکُمْ مِنْ ذُنُوبِکُمْ‌: تا بيامرزد خداى، بعضى از گناهان شما را، يعنى گناهانى که قبل از اسلام مرتکب شده‌ايد، زيرا اسلام، قطع ذنوب ماقبل مى‌نمايد نه گناهانى که بعد از اسلام مرتکب شويد؛ زيرا وعده غفران على الاطلاق، موجب اغراء به جهل، و از ذات حکيم على الاطلاق، قبح است. وَ يُؤَخِّرْکُمْ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى‌: و تا تأخير اندازد شما را تا وقتى که نام‌ جلد 13 - صفحه 325 برده شده، يعنى به منتهاى مدت زندگانى که مقدر شده است به شرط ايمان و طاعت. بيان: اجل مسمى، غايتى است که چون به آنجا رسند، از آن درگذرند، چنانچه فرمايد: إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ‌: بدرستى که مدتى که خدا تقدير فرموده، إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ: چون بيايد بر وجه مقدر و مقرر، تأخير گرديده نشود، يعنى صاحب اجل را مهلت ندهند و اصلا حيله و تدبيرى در آن نباشد. پس مبادرت کنيد در وقت امهال و تأخير به طاعات و عبادات، لَوْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌: اگر هستيد به فکر و نظر بدانيد چيزى را، يعنى اگر از اهل علميد، بدانيد که در اجل، تأخير و امهال نيست. نزد بعضى مراد اجل، روز قيامت است، يعنى البته قيامت آينده است و از وقتى که مقرر است، وقوع آن مؤخر نمى‌شود. خلاصه حضرت نوح عليه السّلام نهصد و پنجاه سال قوم را دعوت نمود. ايشان سرکشى نموده، عناد ورزيدند و در ايذاء آن حضرت مى‌کوشيدند. و به حدى مى‌زدند که از بدنش خون جارى مى‌شد و حضرت تحمل و صبر نمود. و چون از ايمان ايشان مأيوس شد.