تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) قالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَ نَهاراً «5» فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائِي إِلَّا فِراراً «6» وَ إِنِّي کُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَکْبَرُوا اسْتِکْباراً «7» ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهاراً «8» ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَ أَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْراراً «9» (نوح) گفت: پروردگارا همانا من قوم خود را شب و روز دعوت کردم. ولى دعوت من جز بر فرار آنان نيفزود. و البتّه هرگاه که آنان را دعوت کردم تا (ايمان آورند و) تو آنان را بيامرزى، انگشتانشان را در گوشهايشان نهادند و لباسهايشان را بر سر کشيدند و (بر طغيان خود) اصرار کردند و سخت تکبر ورزيدند. آنگاه من آنان را با صداى بلند دعوت کردم. سپس گاهى به طور آشکار و گاهى در نهان (با آنان سخن) گفتم.