تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اللَّهُ أَنْبَتَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً «17»
وَ اللَّهُ أَنْبَتَکُمْ: و خداى برويانيد شما را، يعنى نهال وجود پدر شما را که آدم عليه السّلام است، مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً: از زمين، پس بروئيد آدم از خاک روئيدنى. و هرگاه پدر از خاک باشد، همه اولاد او نيز در اصل از خاک مخلوق خواهند بود.
نکته: انبات استعاره است براى انشا و ايجاد، به جهت آنکه دلالت انبات بر حدوث و تکون، از زمين بيشتر است از دلالت انشاء بر آن. نزد بعضى مراد ايجاد همه خلقان است به تغذيه آنچه از زمين روئيده مىشود، و نمو ايشان به سبب آنست.