تفسیر نور (محسن قرائتی)
«253» تِلْکَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ وَ لکِنِ اخْتَلَفُوا فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ وَ مِنْهُمْ مَنْ کَفَرَ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلُوا وَ لکِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ
آن پيامبران، ما بعضى از آنان را بر بعضى برترى داديم. از آنان کسى بود که خداوند با اوسخن گفته ودرجات بعضى از آنان را بالا برد، وبه عيسى‌بن‌مريم نشانه‌هاى روشن (و معجزات) داديم و او را با روح‌القدس (جبرئيل) تأييد نموديم، و اگر خدا مى‌خواست، کسانى که بعد از آنان (پيامبران) بودند، پس از آنکه نشانه‌هاى روشن براى آنها آمد، با هم جنگ و ستيز نمى‌کردند. (امّا خداوند مردم را در پيمودن راه سعادت آزاد گذارده است،) ولى با هم اختلاف کردند پس برخى از آنان ايمان آورده و بعضى کافر شدند. (و باز) اگر خدا مى‌خواست (مؤمنان و کافران) با هم پيکار نمى‌کردند، ولى خداوند آنچه را اراده کند انجام مى‌دهد. (و اراده حکيمانه‌ى او بر آزاد گذاردن مردم است.)