تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) وَ لا يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً «10» يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ «11» وَ صاحِبَتِهِ وَ أَخِيهِ «12» وَ فَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ «13» وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ يُنْجِيهِ «14» کَلَّا إِنَّها لَظى‌ «15» نَزَّاعَةً لِلشَّوى‌ «16» تَدْعُوا مَنْ أَدْبَرَ وَ تَوَلَّى «17» وَ جَمَعَ فَأَوْعى‌ «18» و هيچ دوستى از دوستش احوالى نپرسد. به يکديگر نمايانده مى‌شوند. در آن روز مجرم دوست دارد فرزندان خود را براى دفع عذاب فديه دهد و فداى خود کند. و همچنين همسر و برادرش را. و بستگان و قبيله‌اش را که هميشه به او پناه دادند. (بلکه آرزو دارد) تمام مردم روى زمين را فدا کند تا او را نجات دهند. چنين نيست، همانا آن آتش شعله‌ور است. که پوست بدن را به شدّت جدا مى‌کند. (اين آتش) هر کس را که (به حق) پشت کرده و روى برتافته، فرامى‌خواند. و (نيز کسى که مال) جمع کرده و ذخيره ساخته است.