تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ «25»
لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ: براى سؤال کننده و براى محتاج ناخواهنده که به سبب عدم سؤال، مردمان پندارند که او غنى است، و به جهت اين، او را محروم سازند از اعطاى اموال.
در کافى- از حضرت سجاد عليه السّلام: الحقّ المعلوم شىء يخرجه من ماله ليس من الزّکوة و لا من الصّدقة المفروضتين؛ هو الشّىء يخرجه من ماله ان شاء اکثر و ان شاء اقلّ على قدر ما يملک؛ يصل به رحما و يقوّى به ضعيفا «1» ... حق معلوم، چيزى است که خارج مىکند او را از مالش، نيست او زکات و صدقه واجبه، چيز ديگرى از مال است، اگر خواهد بيشتر و اگر خواهد کمتر بر قدر آنچه تملک دارد صله نمايد به آن رحم را، و تقويت نمايد به آن ضعيفى را و در حديثى از حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: اگر خواهى هر روز، و اگر خواهى هر جمعه آن را تبرّع به اهل آن رسانى. «2»