1- قرآن، جاذبه‌اى داشت که حتّى مخالفان، براى شنيدن آن گرد پيامبر اجتماع کرده و گردن مى‌کشيدند. «فَما لِ الَّذِينَ کَفَرُوا قِبَلَکَ مُهْطِعِينَ»
2- پيامبر سعه صدرى داشت که حتّى مخالفان دور او جمع مى‌شدند. «عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ»
3- به هر اجتماع و استقبال گرم مردم، دلخوش نکنيد. «مُهْطِعِينَ عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ»
4- چه بسا دشمن براى گرفتن اخبار و تصميمات مؤمنان، در اطراف آنان حضور يابند. فَما لِ الَّذِينَ کَفَرُوا ... عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ
5- کفّار، از پيامبر صلى الله عليه و آله اعراض مى‌کردند و اين منافقين بودند که خود را هر چه بيشتر به پيامبر نزديک مى‌کردند. «عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ»
6- منافق، به عمل خود مغرور است و به بهشت طمع دارد. «يَطْمَعُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ»
«1». تفسير اطيب‌البيان.
جلد 10 - صفحه 223
7- منافقان توقّع دارند بدون ايمان و عمل وارد بهشت شوند. «يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ»
8- به دشمنان و آرزوهاى نابجاى آنان، قاطعانه پاسخ دهيد. يَطْمَعُ ... کَلَّا
9- کسانى که مى‌دانند ما آنها را از آبى پست آفريده‌ايم، چرا اين همه غرور دارند که با وجود کفر و نفاق، توقّع بهشت دارند. «کَلَّا إِنَّا خَلَقْناهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ»
10- کسانى که مى‌دانند ما آنان را از چه چيز آفريده‌ايم، بايد بدانند قدرت دوباره آفريدن را داريم. «إِنَّا خَلَقْناهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ»