تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ (42)
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا: پس واگذار ايشان را تا شروع کنند در امور باطل، وَ يَلْعَبُوا: و به بازى مشغول شوند در شواغل فانيه دنيويه، حَتَّى يُلاقُوا: تا وقتى که ملاقات کنند، يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ: روز خود را، آن روزى که وعده داده شده‌اند. مراد، قيامت است.