1- دينى که برهان و منطق دارد، نيازى به اکراه و اجبار ندارد. «لا إِکْراهَ فِي الدِّينِ»
2- تأثير زور در اعمال و حرکات است، نه در افکار و عقايد. «لا إِکْراهَ فِي الدِّينِ»
3- راه حقّ از باطل جدا شده، تا حجّت بر مردم تمام باشد. روشن شدن راه حقّ، با عقل، وحى ومعجزات است. «قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ» اسلام دين رشد است.
4- دين، مايه‌ى رشد انسانيّت است. «قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ»
5- اسلام با استکبار سازش ندارد. «يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ»
6- تا طاغوت‌ها محو نشوند، توحيد جلوه نمى‌کند. اوّل کفر به طاغوت، بعد ايمان به خدا. «فَمَنْ يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ»
7- کفر به طاغوت و ايمان به خدا بايد دائمى باشد. «يکفر، يؤمن» فعل مضارع نشانه‌ى تداوم است.
8- محکم بودن ريسمان الهى کافى نيست، محکم گرفتن هم شرط است. «فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ ...»
9- تکيه به طاغوت‌ها و هر آنچه غير خدايى است، گسستنى و از بين رفتنى است.
تنها رشته‌اى که گسسته نمى‌گردد، ايمان به خداست. «لَا انْفِصامَ لَها»
10- ايمان به خدا و رابطه با اولياى خدا ابدى است. «لَا انْفِصامَ لَها» ولى طاغوت‌ها در قيامت از پيروان خود تبّرى خواهند جست.
11- ايمان به خدا و کفر به طاغوت بايد واقعى باشد، نه منافقانه. زيرا خداوند مى‌داند ومى‌شنود. «وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ»
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 409