تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
عَسى رَبُّنا أَنْ يُبْدِلَنا خَيْراً مِنْها إِنَّا إِلى رَبِّنا راغِبُونَ (32)
و چون توبه، موجب غفران گناهان و واسطه لطف و احسان از حضرت منان است، لذا بعد از آن گفتند:
عَسى رَبُّنا أَنْ يُبْدِلَنا: اميد داريم از کرم پروردگار ما اينکه بدل دهد ما را خَيْراً مِنْها: بهتر از اين باغ به برکت توبه و اعتراف به گناه، إِنَّا إِلى رَبِّنا راغِبُونَ: بدرستى که ما به سوى پروردگار خود رغبت کنندگانيم، اميدوار به عفو اوئيم، يا طالب خير از او، يا راغب فرمانبردارى او. از ابن عباس مروى است که حق تعالى به لطف عميم خود، توبه ايشان قبول فرمود، باغى به ايشان مرحمت نمود که مشتمل بود بر کثرت اشجار و ثمار و هر خوشه انگور او، بار شترى بود؛ و نام آن باغ، حيوان بود. و مياطى از أبو خالد نقل کرده که من خوشه آن باغ ديدم که برابر مرد سياه ايستاده بود برپا.
تبصره: محققان گفته‌اند هر که به بلائى مبتلا گردد و مال و منال او در عرصه بلا تلف شود، و او تأمل نمايد و دريابد که مستحق آن بلا بوده، بعد از آن به گناه خود اعتراف نموده به حضرت عزت بازگشت کند، هرآينه بهتر و خوشتر از آنچه از او گرفته شده به او مرحمت فرمايد، چنانچه بوستان حيوان، در عوض باغ صروان، عطا شد.
جلد 13 - صفحه 274