تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ (34)
بعد از وعيد کفار، وعده مؤمنان را فرمايد:
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِنْدَ رَبِّهِمْ: بدرستى که براى پرهيزکاران از کفر و شرک و معاصى، نزد پروردگارشان، يعنى در آخرت يا در جوار قدس، جَنَّاتِ النَّعِيمِ:
بوستانهاى با نعمت خالص از شايبه نقصان که متقيان در آن به فراغت تمام متنعم شوند، و از مشقت و خوف منقصت، محفوظ باشند، مانند باغستان دنيا که مشوب است به زحمت نقايص. مروى است چون صناديد قريش شنيدند مزيّت مؤمنان را در آخرت و متنعم به نعم جنّت هستند، گفتند: اين بهشت که
جلد 13 - صفحه 275
پيغمبر خبر دهد خلاف واقع، و اگر بر فرض وجود داشته باشد ما که در دنيا بهره کافى داريم، در آنجا نيز نصيب کامل داريم، پس مؤمنان بر ما تفضيلى ندارند؛ حق تعالى در رد قول آنها فرمود: