هدف اسلام از انفاق، تنها سير کردن شکم فقرا نيست، بلکه اين کار زيبا بايد بدست افراد خوب، يا شيوه خوب و همراه با اهداف خوبى باشد.
گاهى انسان گامى براى خدا بر مىدارد و کارى را به نيکى شروع مىکند، ولى به خاطر عوارضى از قبيل غرور يا منّت يا توقّع و يا امثال آن ارزش کار را از بين مىبرد. با منّت، اثر انفاق از بين مىرود، چون هدف از انفاق تطهير روح از بخل است، ولى نتيجهى منّت، آلوده شدن روح مىباشد. منّتگذار، يا در صدد بزرگ کردن خود و تحقير ديگران است و يا مىخواهد نظر مردم را به خود جلب کند که در هر صورت از اخلاص بدور است. مگر خداوند به خاطر همهى نعمتهايى که به ما داده بر ما منّت گذاشته تا ما با بخشيدن جزئى از آن بر
جلد 1 - صفحه 419
خلق او منّت بگذاريم.
در مجمع البيان حديثى روايت شده است که رسول اکرم صلى الله عليه و آله فرمودند: خداوند در قيامت به منّت گذاران، نگاه لطف آميز نمىکند.