1- کسى که نه بشارت عيسى و نه معجزات پيامبر اسلام را مى‌پذيرد و همه را يکسره سحر مى‌داند، مرتکب بزرگ‌ترين افترا گرديده و ظالم‌ترين فرد است.
«سِحْرٌ مُبِينٌ وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى»
2- افترا به انبياى الهى، افترا بر خداست. آنان به پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند: «سِحْرٌ مُبِينٌ»، خداوند عمل آنان را افترا بر خدا معرفى مى‌کند.
3- افترا بر خدا و دين خدا، بدترين نوع افتراست. «وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ»
4- بزرگ‌ترين ظلم، جلوگيرى از رشد و معرفت و حق گرايى و عبادت مردم است. «مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ»
5- بدترين نوع ظلم آن است که بر ظالم، اتمام حجّت شده باشد و او ظلم کند.
وَ مَنْ أَظْلَمُ ... وَ هُوَ يُدْعى إِلَى الْإِسْلامِ
6- نتيجه افترا بر خداوند، محروميّت از هدايت الهى است. «وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
7- هدايت و ضلالت به دست خداوند است، ليکن انسان زمينه‌هاى آن را با اختيار و اراده خود فراهم يا نابود مى‌کند. «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
«1». تفسير اطيب البيان.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 612