تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ إِذا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُکَ أَجْسامُهُمْ وَ إِنْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ کَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ کُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَکُونَ «4»
و هرگاه آنان را ببينى، قيافه آنان (چنان آراسته است) که ترا به شگفت وادارد و اگر سخن گويند، (به قدرى جذّاب و زيباست که) به کلامشان گوش فرادهى، گويا چوب‌هايى هستند (خشک و بى‌مغز و بى‌فايده و به هم) تکيه داده شده، هر ندايى را عليه خود مى‌پندارند، آنان دشمنند، پس از آنان دورى کن، خدا آنان را بکشد، چگونه از حق منحرف مى‌شوند.
جلد 10 - صفحه 55