تفسیر نور (محسن قرائتی)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّکُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ کَفَرُوا بِما جاءَکُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاکُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّکُمْ إِنْ کُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً فِي سَبِيلِي وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْکُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ «1»
اى کسانى که ايمان آورده‌ايد! دشمن من و دشمن خود را دوست نگيريد.
شما با آنان طرح دوستى مى‌افکنيد، در حالى که آنان نسبت به حقّى که براى شما آمده است، کفر ورزيده‌اند. (علاوه بر آن که) آنان شما و پيامبر را به خاطر ايمان به خدا که پروردگار شما است، (از مکّه) اخراج و آواره نموده‌اند. اگر شما براى جهاد در راه من وطلب رضاى من (از وطن) بيرون آمده‌ايد (با آنان دوستى نکنيد). شما مخفيانه دوستى خود را به آنان مى‌رسانيد در حالى که من به آنچه مخفيانه و آنچه آشکارا انجام دهيد آگاه‌ترم و هر کس از شما چنين کند، قطعاً از راه راست گم گشته است.